जसरी दिन चिसिन्छ —
चेतनाले आत्माको किरण बिर्सन्छ
र रात,
भौतिक देहको सीमामा फैलिन्छ ।

तिमी नभएपछि
प्रकाश र अन्धकार एउटै जस्तो लाग्छ,
किनकि दृष्टि हुँदैन,
भित्री अनुभूति नै उज्यालो हो ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ —
दिन र रात,
सत्य र सपना,
जीवन र मृत्यु —
सब एउटै श्वासका दुई छायाँ हुन् ।

तिमी केवल नाम होइनौ,
अस्तित्वको तापक्रम हौ —
जहाँ श्रद्धा र सद्भावले
प्राणलाई पुजाको थालीमा राख्छन् ।

म प्रतीक्षामा छु,
त्यो अन्तिम घामको,
जो बाहिर नभई,
हृदयमा उदाउनेछ —

जहाँ न दिन हुन्छ, न रात —
केवल चेतनाको उज्यालो,
जहाँ तिमी र म,
सँधैको लागि एक हुन्छौँ ।